IS, ISIL, ISIS of Daesh, what’s in the name? Waarom we IS moeten erkennen

DOOR TOM MERLEVEDE. Er circuleren verschillende namen voor het fenomeen dat het gehele Westen nachtmerries bezorgt. We hebben ISIL en ISIS kortweg tot IS gedoopt. Nog later kwam de oproep om de naam Daesh te gebruiken. Hoe onschuldig zijn al deze naamverschuivingen en wat zijn de achterliggende gedachtes?

Geschreven door Tom Merlevede, student filosofie. Tom onderhoudt een blog en tweet via @TomMerlevede.

ISIL, ISIS en IS

tom-merlevede-kl

Tom Merlevede

ISIS (The Islamic State of Iraq and Syria) beslaat een islamitische staat die gelegen is in Irak en Syrië. ISIL, voluit ‘The Islamic State of Iraq and the Levant’ wordt gebruikt om het territorium van diezelfde islamitische staat beter te omschrijven. Syrië wordt er vervangen door de Levant. De Levant refereert naar ‘het land van de rijzende zon’, wat nu de staten Syrië, Libanon, Israël, Palestina en Jordanië omvat. Wie ISIL gebruikt zegt dan dat deze ‘groepering’ niet enkel Irak en Syrië wil controleren maar een veel groter gebied claimt. IS verwijst dan weer naar een islamitische staat met als territorium een zelfverklaard kalifaat. Deze laat open over welk territorium het nu precies gaat.

Ondanks de verschillen spreken ISIL, ISIS en IS expliciet over een islamitische staat.

Daesh

Er is nog een vierde benaming die gebruikt wordt, nl. Daesh. Daesh is een Arabisch acroniem en betekent ongeveer hetzelfde als IS, enkel heeft het een meer negatieve connotatie. De benaming bezit een Arabische verwijzing naar ‘vertrappelen’. In september vorig jaar vroeg de Franse minister van buitenlandse zaken, Laurent Fabius, geen IS, ISIS of ISIL te gebruiken maar Daesh. Waarom? Omdat in deze andere benamingen het woord staat zit, terwijl ze geen staat maar “een bende terroristen” zijn, om de woorden van de minister te gebruiken. Ook onze toenmalig minister van defensie De Crem gebruikte Daesh.

Er is meer aan de hand met deze naam, niet alleen bevat ze niet meer het woord staat, wat ze volgens Fabius een legitimiteit zou geven die ze niet hebben. Ook zit er voor ons westerlingen geen expliciete verwijzing naar de Islam meer in. De twee cruciale gelijkenissen tussen ISIL, ISIS en IS nl. dat het een islamitische staat betreft, is bij Daesh niet meer aanwezig. Is Daesh nu een betere benaming dan IS? Voor ik daarop antwoord kan geven moeten we kijken wat de achterliggende gedachtes zijn bij de herbenoeming van IS tot Daesh.

IS_insurgents,_Anbar_Province,_Iraq

Daesh en de Islam

Daesh bevat geen expliciete islamitische betekenis meer voor ons. Dat is een goeie zaak, denk ik. Het is namelijk zo dat de islam zich distantieert van de ‘groepering’ die strijdt in naam van hun godsdienst. Ook werkt het stigmatiserend voor de moslims bij ons, het lijkt dat omwille van hun moslim zijn, ze IS zouden steunen. Je gaat de ‘modale’ moslim minder snel in verband brengen met Daesh dan met IS. De ‘modale’ moslim heeft dan ook evenveel met IS te maken als u en mij. In dit opzicht kunnen we dus van een verbetering spreken.

Problemen met de ander als minderwaardig af te doen

IS zouden we beter niet meer gebruiken omdat door het gebruik we hen impliciet legitimiteit verschaffen, redeneert de Franse minister. Een eerste opmerking betreft het motief van Fabius. IS afdoen als een bende terroristen gaat een stuk verder dan ze niet als staat willen legitimeren. Wanneer je iemand afdoet als een bende terroristen creëer je een te grote afstand tussen jezelf en ‘die bende’. Je gaat de andere ethisch minachten. Ook president Obama laat zich op zulke uitspraken betrappen. Wanneer hij het heeft over akten van barbarij door IS, degradeert hij hen tot minderwaardig aan ons.

Hier start iets zeer gevaarlijk waar ik ons wil voor behoeden. We mogen onszelf niet als betere mens zien. Doe je dat dan open je de doos van Pandora. Het bekendste voorbeeld van categorische desidentificatie is hoe Nazi-Duitsland omging met Joden. Hiermee wil ik zeker niet zeggen dat het nu zo’n vaart zal lopen, enkel moeten we ons ervan behoeden de ander als minderwaardig af te schilderen. Want eens je de ander als minderwaardig beschouwt ga je zelf sneller geneigd zijn om onethische handelingen te stellen naar die groep toe. Concreet wilt dat zeggen dat we moeten voorzichtig zijn IS af te doen als ‘minder goede mensen’ want dat legitimeert onethische ‘oplossingen’.

“Wanneer je niet kunt onderhandelen met de tegenstander raak je verzeild in een oneindig voortdurend conflict”

Een bijkomend probleem met de andere als minderwaardig te zien is dat ‘totale vernietiging’ de enige oplossing voor het conflict is. Je kunt niet met de ander onderhandelen, ze zijn amper mens, het zijn barbaren. Het enige wat je kunt doen is ze volledig uitroeien.

Persoonlijk ken ik in de geschiedenis geen enkele oorlog waarbij één van de partijen volledig vernietigd is. Je kunt IS niet volledig uitroeien, wie dat gelooft is naïef. Om bij een conflict of oorlog tot een oplossing te komen moet er een minimum aan respect zijn. Je moet elkaar als politieke actor erkennen. Wanneer je niet kunt onderhandelen met de tegenstander raak je verzeild in een oneindig voortdurend conflict.

Ik geef twee voorbeelden hiervan. Een eerste is het conflict tussen Palestina en Israël. Zolang ze elkaar niet als politieke actor erkennen en elkaar niet langer afschilderen als minderwaardige lijkt een oplossing ver weg. Een tweede voorbeeld is het feit dat de Verenigde Staten na 5 jaar burgeroorlog wil onderhandelen met Assad, president van Syrië. Tot nu toe erkende de VS Assad niet meer als politieke actor, hij moest vertrekken. De VS zag in dat ze Assad zal moeten erkennen om een einde aan dit conflict te maken.

We moeten IS erkennen

Ik gebruikte hier een paar keer het woord erkenning. Laat mij een onderscheid maken tussen erkennen en legitimeren. Een onderscheid dat de Franse minister niet maakte volgens mij, maar hier wel op zijn plaats is. Een bepaalde naam gebruiken impliceert voor mij dan ook erkenning en niet per definitie legitimatie.

Je kan een staat erkennen en deze niet legitimeren. IS erkennen komt er op neer dat je erkent dat zij zich uitroepen tot een staat/kalifaat en deze als (politieke) tegenstander ziet. IS legitimeren zou willen zeggen dat je akkoord gaat met wat ze doen. Legitimeren gaat verder dan erkennen. Een ander voorbeeld. De N-VA erkent als republikeinse partij dat koning Filip het hoofd van ons land is, enkel vindt ze dit niet legitiem. Moesten ze koning Filip niet erkennen als koning zouden ze niet aan politiek kunnen doen in België.

Ik ben het dus niet eens met Fabius wanneer hij stelt dat we IS niet meer mogen gebruiken omdat we ze dan legitimeren. Los van het feit dat in IS, het Islamitische expliciet zit, ben ik voorstander om de naam IS te gebruiken. Hiermee erken je ze als politieke actor, iets dat noodzakelijk is om tot een oplossing te komen en ons ervan behoedt onethische handelingen te stellen naar IS toe.


  1. De erkenning van Isis, onderhandelen met Isis/Daesh/… a recipe for disaster. Als u eens de gedachtengang en filosofie van deze organisatie hebt nagelezen en de pleiade aan misdaden tegen de menselijkheid, waarover onder andere in hun eigen magazine “Dabiq” uitvoerig wordt gerapporteerd, zou u nog zelfs niet gedacht hebben deze stelling te poneren.

    Onderhandelen zal je enkel kunnen doen met enkele “onderaannemers” die uit opportunisme zijn aangesloten bij deze organisatie, zijnde bijvoorbeeld enkele soennitische stammen uit centraal-soennitisch Irak die uit frustratie aangesloten zijn en geen andere uitweg zagen. De harde kern echter, en de organisatie zelf, heeft geen behoefte om te onderhandelen en ziet daar ook geen reden toe. Het maximum dat je misschien zal gedaan krijgen is een soort “Hudna”, een tijdelijk bestand, wat eigenlijk gericht is op het zichzelf tijd geven zich beter te organiseren om vervolgens in een latere fase de strijd op een betere manier verder te zetten… .

    De vergelijking met het erkennen van de actoren in het Israelisch-Palestijns conflict is een heel bittere vergelijking als je de huidige info hebt van de afgelopen dagen waarin Isis het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk onder de voet heeft gelopen en alle Palestijnse verzetsorganisaties heeft verjaagd, mensenrechtenactivisten heeft onthoofd/vermoord en Hamas en de PLO tegen zich in het harnas heeft gejaagd.

    Ook is willen onderhandelen met Assad, die tot op heden nog steeds president is van zijn land, nog steeds minder vergezocht dan te gaan onderhandelen met een groepering wiens duidelijk en expliciet objectief is alle niet-soennieten, of alle soennieten die een andere dan de Hannafi-school aanhangen qua gedachtengoed, uit te roeien.

    Vervolgens citeer ik u: “Persoonlijk ken ik in de geschiedenis geen enkele oorlog waarbij één van de partijen volledig vernietigd is”, einde citaat.

    De volledige vernietiging van een partij bestaat bijna niet, gezien je gedachtengoed nooit 100% kan verbannen. De nazi’s zijn bijvoorbeeld niet wegonderhandeld uit onze contreien. Zijn er nog nazi’s? Zeer zeker. Zijn deze nog een probleem zoals ze waren rond 1940. Dat denk ik niet.

    Werden de nazi’s erkend? Jazeker, de boosheid van het regime werd erkend, evenals de nood om dit regime uit te roeien. Daarin zal de enige vruchtbare erkenning liggen die men aan de dag kan leggen tegenover Isis/Daesh. Of misschien kan u naar de ervaringen vragen van de Nigerianen toen geblokletterd werd in de krantenkoppen dat er een bestand was met Boko Haram… . De mensen van Baga zullen het alvast niet meer na kunnen vertellen.

    Dit is een lijviger reactie geworden dan ik gewenst had maar deze opinie bevatte naar mijn mening toch een aantal elementen die een zeer wrange nasmaak geven.

    • Beste

      Allereerst bedankt voor de reactie.
      Zoals u zelf aangeeft kun je een gedachtengoed niet 100% verbannen. Je gaat nooit de laatste Nazi of islam fundamentalist kunnen ‘verbannen’. IS en andere Islam fundamentalisten, zullen net zoals allerhande soorten terroristen nog zeer lang blijven bestaan.
      De enige duurzame oplossing om dit gevaar te verkleinen (niet uitroeien) is niet door deze terroristen te demoraliseren, ze definitief buiten onze maatschappij te zetten, het geweld met nog meer geweld beantwoorden. Zo krijg je alleen meer haat en terrorisme terug. Ik denk dat we dit toch gezien hebben met de verschillende oorlogen van de VS in het midden-oosten (iets dat Obama zelf ook al toegaf dacht ik).
      Hier past het voorbeeld van Israël/Palestina ook in. Het is een conflict dat al teruggaat van vlak na WO1 en een oplossing is nog steeds niet direct voor ogen. Volgens mij speelt het feit dat beide partijen hun kinderen op school leren dat de andere ‘slecht’ zijn zeker een rol.
      (leg uit waarom deze vergelijking bitter is, hij is actueel, maar wat bedoel je met bitter?)

      Mvg, Tom Merlevede

    • Nog een aanvulling:

      Bij onderhandelingen loop je inderdaad de kans dat 1 van de partijen het verdrag breekt, en er doden vallen. Klopt zeker, maar om nog maar eens terug te grijpen naar de VS in het midden-oosten of Israël/Palestina, zonder verdrag en enkel met haat en voortdurende oorlog vallen er denk ik meer doden.
      Lijkt mij dus een eenzijdige blik om enkel naar de doden te kijken van een verdrag en deze van voortdurende conflicten buiten beschouwing te laten.

    • Volledig akkoord Benjamin. Ik had die zeer wrange nasmaak ook.

      “IS afdoen als een bende terroristen gaat een stuk verder dan ze niet als staat willen legitimeren. Wanneer je iemand afdoet als een bende terroristen creëer je een te grote afstand tussen jezelf en ‘die bende’. Je gaat de andere ethisch minachten.”

      Moet ik hieruit opmaken dat volgens jou IS geen terroristen zijn?

      “Wanneer hij het heeft over akten van barbarij door IS, degradeert hij hen tot minderwaardig aan ons.”

      Moet ik hieruit opmaken dat het publiekelijk onthoofden, verminken, martelen en vermoorden van onschuldige mensen voor het oog van de camera om een ‘staat’ op te richten of om het woord van een imaginaire god uit te voeren, geen akten van barbarij zijn?

      U voelt dus geen ethische minachting voor dergelijke ‘bende’?

      “Het bekendste voorbeeld van categorische desidentificatie is hoe Nazi-Duitsland omging met Joden. Hiermee wil ik zeker niet zeggen dat het nu zo’n vaart zal lopen, ”

      Moet ik hier uit opmaken dat u IS aanhangers eerder identificeert met de Joodse slachtoffers van het Nazi regime, dan met het Nazi-regime zelf?

      …en zo kan ik nog een tijdje doorgaan, dit is jammer genoeg nog maar het begin…

  2. “…ons ervan behoedt onethische handelingen te stellen naar IS toe.”

    jouw onethische handelingen tegen een potentiele politieke partner die erkent moet worden, maar niet gelegitimeerd (IS) is voor mij legitieme zelfverdediging tegen een blinde agressor.

    meningen kunnen verschillen.

    • Beste Piet

      – IS zijn volgens mij wel degelijk terroristen. Enkel speelt er bij het woord ‘bende’ een negatieve connotatie die nergens voor nodig is. Spreken over een terroristische staat lijkt mij beter.

      – Barbarij is zo’n term met geen vaste betekenis of een betekenis die voor veel discussie vatbaar is. Er is continue betekenisverschuiving. Wat wel vaststaat is de negatieve connotatie die vast hangt aan het woord. Omwille van het gebrek aan eenduidige betekenis en de negatieve connotatie lijkt het mij goed om zeer voorzichtig om te springen met deze term en liever niet te gebruiken. Zeker niet door een president die oplossingen moet zoeken.

      – Ik voel mij zeker anders, maar of ik me ethisch beter voel. Ik weet het echt niet. Zoals ik schreef is het zeer gevaarlijk je ethisch beter te voelen. Wie zich ethisch beter voelt, voelt zich gerechtvaardigd om ‘onethische’ handelingen te stelen jegens de minderwaardige.

      – IS ziet ons als ethisch minderwaardig, vandaar hun wrede acties tegen ons, maar wij mogen niet in diezelfde fout hervallen. We leven hopelijk niet meer in een sfeer van tand om tand, oog om oog. Ik identificeer IS dus niet met de joodse slachtoffers.

      – Over dat laatste: het is niet omdat iemand bij je inbreekt (een crimineel feit pleegt), dat jij gerechtvaardigd bent deze persoon een pak rammel te geven of erger neer te schieten. Het ene crimineel feit rechtvaardigt het andere niet volgens mij

      Om tot een duurzame oplossing te komen voor een conflict is het volgens mij noodzakelijk dat je als politieke tegenstanders en ethisch evenwaardig aan dezelfde tafel kunt zitten. Woorden als barbaren, bende terroristen gebruiken maakt dat enkel maar moeilijker.

      Mvg, Tom Merlevede

      • – IS zijn volgens mij wel degelijk terroristen. Enkel speelt er bij het woord ‘bende’ een negatieve connotatie die nergens voor nodig is. Spreken over een terroristische staat lijkt mij beter.

        Ik zou denken dat de negatieve connotatie bij het woord ‘terroristen’ een paar machten groter is dan ‘bende’?

        – Barbarij is zo’n term met geen vaste betekenis of een betekenis die voor veel discussie vatbaar is. Er is continue betekenisverschuiving. Wat wel vaststaat is de negatieve connotatie die vast hangt aan het woord. Omwille van het gebrek aan eenduidige betekenis en de negatieve connotatie lijkt het mij goed om zeer voorzichtig om te springen met deze term en liever niet te gebruiken. Zeker niet door een president die oplossingen moet zoeken.

        Ik vind de definitie van barbarij in deze context extreem duidelijk en eenduidig. Het lijkt mij veilig om te stellen dat het publiekelijk afsnijden van hoofden, en massavermoorden van hele bevolkingsgroepen, onder de term barbarij valt. Dit ontkennen als overheid is zo goed als legitimisatie, en bijgevolg een vorm van medeplichtigheid.

        – Ik voel mij zeker anders, maar of ik me ethisch beter voel. Ik weet het echt niet. Zoals ik schreef is het zeer gevaarlijk je ethisch beter te voelen. Wie zich ethisch beter voelt, voelt zich gerechtvaardigd om ‘onethische’ handelingen te stelen jegens de minderwaardige.

        fijn dat je je niet ethisch beter inschat dan een bende sociopaten dat plezier schept in het dodelijk verminken van medemensen. Maar ga je zo ver te stellen geen duidelijk ethisch oordeel te willen/kunnen uitspreken tegen deze bende, excuseer ‘staat’?

        – IS ziet ons als ethisch minderwaardig, vandaar hun wrede acties tegen ons, maar wij mogen niet in diezelfde fout hervallen. We leven hopelijk niet meer in een sfeer van tand om tand, oog om oog. Ik identificeer IS dus niet met de joodse slachtoffers.

        nochtans deed je dat heel duidelijk wel. Hierbij wekte je ook de indruk dat het Westen in jouw analogie vergelijkbaar is met het Nazi-regime in geval van ingrijpen

        – Over dat laatste: het is niet omdat iemand bij je inbreekt (een crimineel feit pleegt), dat jij gerechtvaardigd bent deze persoon een pak rammel te geven of erger neer te schieten. Het ene crimineel feit rechtvaardigt het andere niet volgens mij

        Dat stel ik ook helemaal niet. Een juistere analogie is deze van een gijzelnemer die systematisch gijzelaars door de kop schiet. Jouw aanpak: politiediensten mogen zelfs niet met hun armen zwaaien, waarbij ze de gijzelnemer moeten erkennen, niet legitimiseren, en als elke gijzelaar praktisch dood ligt aan tafel gaan zitten om tot een duurzame oplossing te komen. Over wat?

        Om tot een duurzame oplossing te komen voor een conflict is het volgens mij noodzakelijk dat je als politieke tegenstanders en ethisch evenwaardig aan dezelfde tafel kunt zitten. Woorden als barbaren, bende terroristen gebruiken maakt dat enkel maar moeilijker.

        En wat denk je aan die tafel te bereiken met IS? Het erkennen, maar niet legitimiseren, van een staat die miljoenen mensen onderdrukt? Garanties afdwingen dat ze ‘ons’ met rust laten.

        Jouw ethiek is als een ouroboros, ze bijt zichzelf in de staart en loopt gruwelijk vast.

    • Beste Merlevede,

      Het feit dat u terrorisme en staat aan elkaar schakelt als zijnde terroristische staat, is paradoxaal. Een staat heeft namelijk een geweldsmonopolie en daarmee legitimeert het geweld naar bevolking dan wel vijanden. Terrorisme is juist behouden aan hen die stateloos geweld plegen. Zoals de PLO, Hamas, Hezbollah etc. Een terroristische organisatie kan NIMMER een staat zijn. Dat is een zeer grote fout en hiaat in uw betoog.

  3. Beste

    – Hmm daar zit ik inderdaad zelf verveelt mee. Je moet een kat een kat durven noemen. Dat zeker maar er moet volgens mij een (zeer moeilijk) evenwicht gezocht worden tussen beschrijven wat ze zijn en niet degenererend overkomen. Ik geef eerlijk toe dat ik zelf niet 100% weet welke termen we het best kunnen gebruiken. Enkel denk ik dat taal als ‘bende terroristen’ en barbarij door personen die in de wereldpolitiek zitten en mee aan een duurzame oplossing moeten werken niet verstandig zijn.

    – Mijn probleem is dat wanneer je als president in een toespraak over barbarij spreekt deze niet denkt aan het zoeken van een duurzame oplossing maar aan propaganda doet. En propaganda heeft denk ik nog nooit geholpen om tot een oplossing te komen.
    Er zijn denk ik alternatieven om te tonen dat je het niet eens bent met wat IS doet. Je kunt over wrede daden spreken, over verschrikkelijke gebeurtenissen, …

    – Over het ethisch oordeel. Ik vind dat verschrikkelijk moeilijk. Wat gebruik je als standaard? het kapitalistisch westen? een duurzaam leven? een ecologische visie? Socialisme?
    Ik vind het makkelijker om de dingen die mensen doen moreel te verwerpen dan mensen zelf. Mensen ethisch verwerpen ga ik proberen nooit te doen, want zo sluit je een gezonde oplossing volgens mij uit.
    De daden die IS doet, ga ik ethisch verwerpen, maar de mensen erachter niet. Door spreken over een bende van terroristen veroordeel je de personen en niet de daden van deze personen. Daarom ben ik het niet eens met Fabius.

    – Ik gebruikte het voorbeeld van Nazi-Duitsland enkel om te tonen tot wat desidentificatie kan leiden. En inderdaad als wij ook aan desidentificatie gaan doen kunnen wij dezelfde fout maken die Nazi-Duitsland maakte. Maar het is niet omdat je eenzelfde fout maakt dat je hetzelfde bent. Ik kan dezelfde fout maken op mijn examen als mijn vriend, maar daarom ben ik mijn vriend nog niet.
    Hetzelfde met de slachtoffer: het is niet omdat je van hetzelfde slachtoffer bent, dat je hetzelfde bent.

    – Waarom wachten tot alle gijzelaars dood zijn? Je kunt al veer eerder ingrijpen. En je moet idd de gijzelaar erkennen als gijzelaar wil je het conflict beëindigen zonder de dood van de gijzelaar. Vind je het leven vd gijzelaar minderwaardig dan kun je hem inderdaad zomaar afknallen, maar zo wil ik niet redeneren.

    – Kijk naar wat de VS nu al meer dan 10j doet in het midden-oosten. Geweld oogst geweld, Obama gaf dat al toe. Geweld met geweld beantwoorden zorgt niet voor een duurzame oplossing, je moet aan de tafel komen zitten om het conflict op te lossen.
    Wat ik zou willen bereiken? idealiter kun je ze ‘bekeren’ tot de Islam (dus zonder geweld). Lukt dat niet moet misschien inderdaad nadenken of ze misschien geen eigen staat kunnen vormen. Dan vallen ze onder internationaal recht en je zorgt ervoor dat zowel in en uitstroom vrijwillig gebeurt. Dit is heel idealistisch dat weet ik. Maar het is een duurzame oplossing, iets wat geweld niet biedt. Geweld biedt enkel meer doden …

    Mvg, Tom Merlevede

    • Niet militair ingrijpen betekent hier zeer concreet de doodsveroordeling van onnoemelijk veel onschuldige slachtoffers. Jouw bijna eindeloos en in mijn ogen zeer ongepaste ‘respect’ voor een redeloze tiranniserende bende is in de praktijk simpelweg onethisch. het is alsof de in jouw ogen ultieme onbezoedelde ethiek van extreem pacifisme belangrijker is dan het leven van slachtoffers. Op een gegeven moment heb je dan daadwerkelijk vele onschuldige doden op je geweten. die ‘onzekerheid’ is op het randje van laf. Deserteurs tijdens de Europese oorlogen hadden heel vaak dezelfde retoriek. oppervlakkig mooie woorden, maar wie iets verder kijkt ziet het rot knagen aan de fundamenten van dergelijk betoog.

      • Beste

        Ik heb hier al op een gelijkaardige reactie moeten reageren maar zal het nogmaals doen. Het is incorrect enkel de doden te tellen die er vallen door niet pro-actief militair in te grijpen. Wie pro-actief oorlog voert maakt ook slachtoffers!
        Wie verdragen sluit loopt het risico bedrogen uit te komen, dat is waar. Maar vergeet aub niet de duizenden doden die vallen bij een oorlog. Ook de vele duizenden onschuldige slachtoffers.
        Weer is het conflict tussen Israël en Palestina hier een mooi voorbeeld. Hoeveel (onschuldige) doden zijn er al niet gevallen in deze oorlog van bijna 100 jaar?

        Ik ben niet tegen elke vorm van militair ingrijpen voor de duidelijkheid, burgers moeten beschermd worden.

        Wat is dan het rottende aan mijn betoog?
        Dat er onschuldige doden vallen? (deze vallen minstens evenveel bij u oplossing)

        Mvg, Tom Merlevede

  4. Jij beschermt burgers niet, je laat ze afslachten. dat een militair ingrijpen evenveel onschuldige slachtoffers moet maken is een vooronderstelling welke niet met feiten onderbouwt is en al zeker niet door een hier irrelevant voorbeeld te blijven aanhalen. Ik kan ook een voorbeeld verzinnen. De ontmanteling van de concentratiekampen… Hoeveel joodse slachtoffers zijn toen nog vermeden,of hadden vermeden kunnen worden wanneer men veel vroeger militair had opgetreden? Als we hitler zijn idiote ideologie/Reich eerst hadden moeten erkennen, maar niet legitimeren, om dan te onderhandelen over een verdrag incluis om joodse levens te sparen dan waren we daar nu nog mee bezig en spraken we reeds Duits, laat staan dat er nog een jood in leven was.

    Verder laat het je blijkbaar koud, of vind je het van ondergeschikt belang, dat miljoenen mensen hun vrijheden kwijt zijn en leven onder constante tirannie en angst. Hoevelen daarvan zouden niet twijfelen de wapens op te nemen en te vechten voor bevrijding als ze daar de kans toe kregen? Hoe luid waren de vreugdekreten na de bevrijding, of het verdrijven van de Taliban etc etc? De na-politiek is een andere discussie, verdragen, duurzame oplossingen, zeker akkoord.

    Als je de burgers wil beschermen zoals je zegt zal je op een gegeven moment moeten kiezen. Het leven van de losgeslagen gek of dat van de onschuldige burger. Jouw overconsideratie maakt volgens mij wel degelijk veel meer slachtoffers incluis doden. Laten we het daar dan grondig oneens over zijn.

    • Beste

      Zoals ik zei moeten burgers beschermd worden, tijdens WOII was het dan ook ‘nodig’ om oorlog te voeren. Duitsland was expansief en wou dat met geweld bereiken. Daar moest op gereageerd worden wat ook is gedaan.
      Er kwam evenwel een punt dat er met Duitsland onderhandelt moest worden en hoe meer je de andere minacht hoe langer dat moment duurt, hoe meer doden er vallen en hoe moeilijker het wordt er te geraken.

      Deze discussie gaat al lang niet meer over mijn opiniestuk. Een land erkennen wil niet zeggen dat je ze niet mag bestrijden. Erkenning is iets minimaals dat nodig is om (eventueel na een militair conflict) tot een duurzame oplossing te komen. Als je tijdens dat militaire conflict de andere moreel degenereert maakt dat het wanneer je aan de onderhandelingstafel (waar je na een conflict altijd terecht komt) het alleen maar moeilijker.
      Dit is het enige wat ik zeg.

      Ik moet je wel proficiat wensen want je hebt me in een hoek geduwd waar ik niet wenste te komen.

      Dus om duidelijk te zijn:
      – Als burgers in gevaar zijn moet er opgetreden worden
      – Militair ingrijpen verhindert niet dat je je tegenstander erkent
      – Erkenning is nodig om tot duurzame oplossing te komen

      Mvg, Tom Merlevede

  5. Mijn mening: Onze Westerse waarden zijn wel degelijk superieur aan die van IS. Je hoeft IS niet te erkennen als staat om er komaf mee te maken. Je moet een kat een kat durven noemen: IS is geen ‘staat’ maar een georganiseerde bende terroristen. Erkenning als staat zou als een gigantische overwinning onthaald worden, de niet legitimering zal hun worst wezen. Bij militaire interventie geven IS strijders zich in het beste geval over. Dat gevangengenomen IS strijders niet even beestachtig behandelt moeten worden als sommige van hun slachtoffers vinden de meesten hier ook wel evident. Om het in jouw termen uit te drukken: erkennen dat IS strijders mensen zijn en dat wij mensen bepaalde universele rechten toekennen zou voldoende moeten zijn. Dat bepaalde Westerse machten sommige van deze waarden met de voeten hebben getreden is een andere discussie waarin onze meningen aannemelijk meer gelijkgestemd zullen zijn.

    • We zullen het hier dan maar bij laten 🙂
      Verder discuteren via deze weg lijkt rond hetzelfde punt te draaien. Over dat centrale punt discuteren is makkelijker via gesproken woord denk ik.

      Ik heb eruit geleerd, ik hoop dat het voor u toch ook op een bepaalde manier verrijkend was.

      Mvg, Tom Merlevede

  6. Beste Tom,

    Je uitleg over de verschillende namen die gebruikt worden voor IS is zeer gebrekkig in haar informatie, en daardoor misleidend. De verschillende Engelse acroniemen (ISI, ISIL/ISIS, IS) vertegenwoordigen niet het politiek perspectief van diegenen die een bepaalde naam gebruiken, maar chronologische officiële naamsveranderingen doorgevoerd door de organisatie zelf.

    De groep is namelijk ontstaan uit een afsplintering van al-Qaeda in Irak (tanẓīm qā‘idat al-jihād fī bilād al-rāfidayn : ‘de organisatie van de basis (qā‘ida) der jihad in het Tweestromenland), die zich dawlat al-‘irāq al-’islāmiyya (‘The Islamic State of Iraq’ ofwel ISI) noemde. Nadat de groepering vanaf 2012 actief werd in Syrië en de ruimere Levant (Syrië, Jordanië, Israel/Palestina, Libanon) wijzigde ze in 2013 officieel haar naam in al-dawla al-’islāmiyya fī al-‘irāq wa-l-shām (‘The Islamic State of Iraq and the Levant/Syria’ ofwel ISIL/ISIS). Toen de groep in 2014 het kalifaat uitriep, veranderde ze nogmaals haar naam in kortweg al-dawla al-’islāmiyya (‘The Islamic State’ ofwel IS) om de nadruk te leggen op haar universele aspiraties.

    Nu is Daesh (Dā‘ish) niets meer dan het Arabische acroniem van al-dawla al-’islāmiyya fī al-‘irāq wa-l-shām (‘The Islamic State of Iraq and the Levant/Syria’). Het Engelse acroniem ISIS/ISIL is slechts een letterlijke vertaling van de naam Daesh, waarbij men bij het vertalen van het woord al-shām twijfelde tussen ‘de Levant’ (correcter) en ‘Syrië’ (Syrië beslaat het grootste deel van de Levant, en is wellicht een naam waar meer mensen bekend mee zijn, en dus duidelijker).

    De naam Daesh verwijst dan ook evengoed als ISIS/ISIL zowel naar het concept ‘staat’ (Dawla) als naar de islam (’Islāmiyya). Het is wellicht omdat men in het Arabisch niet gemakkelijk acroniemen kan vormen dat men de naam Daesh in de Arabische media ook na de naamsverandering in IS is blijven gebruiken. Ik weet niet wat je bron is voor de invloed van de associatie van het woord daesh met ‘vertrappelen’, maar het is toch het vermelden waard dat slechts het woord Dā‘is (met gewone s, niet sj) ‘vertrappelend’ betekent, terwijl het woord dā’ish als dusdanig geen betekenis heeft in het Arabisch.

    Als laatste opmerking wil ik nog meegeven dat de Arabische media ook vaak naar IS refereren met simpelweg het woord al-dawla (‘de staat’), omdat de pretentie van IS een officiële staat te zijn een van de belangrijkste kenmerken is die haar onderscheidt van andere jihadistische bewegingen. In die zin zou de verduistering van dit belangrijke kenmerk door in westerse talen het Arabische acroniem over te nemen absoluut niet bijdragen aan een beter begrip van het fenomeen.

    • Beste

      Ik moet toegeven dat ik niet meer dan wat ‘gegoogel’ gedaan heb om de betekenissen achter de verschillende namen te vinden. Ik merk dan ook dat u veel meer kennis hierover dan mezelf.

      Mijn excuses als er fouten instaan maar aan de andere kant denk ik niet dat dit afbreuk doet aan de boodschap. Ik focus op de redenen waarom bepaalde westerse politici/academici de naam Deash prefereren te gebruiken boven IS/ISIL/ISIS.
      Het zijn de politici en academici zelf die deze redenen aanhalen, het enige wat ik verduidelijk is dat die redenen volgens mij ongegrond zijn en eerder een deel van het probleem dan van de oplossing zijn.

      Mvg, Tom Merlevede

  7. Het verdiend aanbeveling om de geschiedenis te raadplegen mbt de Mahdisten , een soortgelijke groepering als nu de Da’esj-ISIS, die in de laatste jaren van de 19 de eeuw door de gezamelijke acties van de Engelsen en de Egyptenaren totaal uitgeroeid werden.

    • De laatste reactie is interessant, want de historische parallellen met het einde van de 19de eeuw zijn er in elk geval. Franse anarchisten hebben toen ook cafés in Parijs aangevallen met bommen en een Franse president werd toen gedood. De aanslagen nabij het stade de France zijn duidelijk mislukt, maar zaten dus wel heel erg dicht bij het Franse staatshoofd.
      Wat mij in deze discussie steeds opvalt, is de selectieve verontwaardiging. IS is ongetwijfeld een terroristische organisatie, maar zijn de aanvallen op vrachtwagens met brandstof in Syrië, waarbij de chauffeurs burgerslachtoffers zijn, geen brutale schending van de conventie van Genève ?
      Wat zegt het internationaal recht over de legitimiteit van deze militaire operatie ?

      Siegfried

  8. Beste Tom,

    Goed en extreem genuanceerd 🙂 stuk. Ik zou het ook met u eens zijn geweest, als het niet zou gaan over een groep die elke “negatieve connotatie” dubbel en dwars verdient. “Beestachtig” is een eufemisme, er is geen dier zo gruwelijk en gemeen. Naast “barbaars” in het woordenboek zie je een plaatje van iemand die onschuldigen levend verbrandt en onthoofdt. Wat sommige Amerikaanse militairen deden/doen op Guantanamo Bay was “barbaars”. Wat Nederlanders en Belgen in hun kolonieën hebben gedaan was barbaars. Dat moet gewoon zo genoemd mogen worden.

    Dit is compleet anders dan het conflict tussen Israël en Palestina. Zou je in jouw stuk “IS” vervangen door Palestijnen zou ik je helemaal gelijk geven. Deze partijen moeten elkaar erkennen en zo snel mogelijk om de tafel.

    Net als niemand (behalve de Nazi’s zelf) ooit het Derde Rijk heeft erkend, moeten we dus ook nooit de Islamitische Staat erkennen. Met Hitler had niemand om de tafel kunnen zitten. Evenmin met de beulen uit de concentratiekampen.

    Het feit dat Daesh recruteert en haar propaganda verspreidt via de (nieuwe/sociale) media geeft voor mij de definitieve doorslag. We moeten er alles aan doen om verdere verspreiding tegen te gaan. Dat betekent niet in hun straatje praten en niet erkennen dat er een Islamitische Staat is waar zij vervolgens geromantiseerde en spannende propaganda filmpjes over kunnen maken om zo “onze” kansloze jongeren te recruteren.

    Ik vind het veel belangrijker dat we niet de hele Islam “moreel verwerpen” en zo mogelijk moslims in de handen drijven van Daesh.

    De meeste partijen in de meeste conflicten zijn nooit 100% slecht of 100% goed. Heel af en toe bereikt de menselijke beschaving een dieptepunt waarin een gezwel zich manifesteert van pure haat en slechtheid.
    De enige voorbeelden die ik ken zijn de Nazi’s en de barbaren van Daesh.

    Met vriendelijke groet,
    Gijs

  9. “We hebben ISIL en ISIS kortweg tot IS gedoopt zegt student filosofie Tom
    Merlevede van KU Leuven”. Hij bedoelt dat niet hij, maar heel veel media de naam die
    deze terreurgroep zichzelf heeft gegeven, klakkeloos hebben overgenomen.
    Volkenrechtelijke organisaties zoals de Veiligheidsraad van de Verenigde
    Naties, wereldleiders als Barack Obama en zeer vele politici die de resoluties
    van de Veiligheidsraad kennen, spreken van ISIL (ook bekend als Daesh). Omdat
    de afkorting IS een eigen leven is gaan leiden, heeft het kunnen bestaan dat de
    vermeende kwaliteitskrant NRC in Nederland op 10 december 2015 kopte: ‘Minister
    van Financiën IS gedood bij luchtaanvallen’. Dit om aan te geven wat de
    gevolgen zijn als de naam IS klakkeloos wordt gehanteerd en men gaandeweg is
    gaan geloven dat IS daadwerkelijk een staat is. De omroep in Nederland, de NOS,
    spreekt dan ook regelmatig over IS-strijders en leden van IS. In de State of
    the Union 2016 spreekt President Barack Obama expliciet over moordenaars en
    terroristen. Immers, IS bestaat niet, heeft nooit bestaan en zal nooit bestaan.
    Het is door terroristen bezet land in Syrië en Irak. De ambitie van deze
    terreurbeweging is groot en strekt zich uit van Tsjetsjenië (bakermat) via het
    Midden-Oosten en Noorden van Afrika met als doel een groot deel van Europa ook
    te bezetten (Ottomaanse Rijk). Er worden coalities aangegaan met gerelateerde
    terreurbewegingen als het Al-Nusrah Front en Al-Qaida. Vermengd via enorme
    vluchtelingenstromen uit Syrië en ook uit Afrika (moet nog op gang komen) en
    via radicalisering (salfisme en
    wahabisme) proberen zij hun invloed te vestigen en geesten rijp te maken. Dat
    gebeurt voorts door het zaaien van paniek via aanslagen, door het verder
    vergroten van hun invloed en zaaien van verwarring. De media denken misschien
    dat het volk een beetje dom is en hebben gemeend daarom te kiezen voor een
    eenvoudige 2-letterige afkorting met een begrijpelijke betekenis. Maar juist
    daarin schuilt het gevaar zoals uit de misser van de NRC blijkt en uit het
    taalgebruik bij NPO (NOS, Nieuwsuur). De indruk bestaat dat men hier zelfs ‘politiek-correct’
    (verhullend, weinig transparant) mee wil omgegaan. Nee dus. Blijf liever alert
    met de juiste focus in plaats van er mee om te gaan alsof IS een staat is. En zoals in het
    artikel wordt gesuggereerd is erkenning absoluut uit den boze. Gebruik liever de
    afkorting ISIS of beter ISIL (ook bekend als Daesh) die ook internationaal
    gehanteerd wordt.


Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s