We moeten burn-out erkennen als werkgerelateerde aandoening

DOOR LODE GODDERIS. Burn-out is een complexe ziekte die we moeilijk kunnen definiëren. De erkenning van burn-out als werkgerelateerde ziekte is een belangrijke eerste stap. Dit opent de deur naar broodnodige preventie- en revalidatieprogramma’s.

Geschreven door Lode Godderis, hoogleraar arbeidsgeneeskunde en directeur onderzoek bij IDEWE. Hij is mede-auteur van het boek Burn-out in de zorg, en voorzitter commissie nieuwe beroepsziekten van het Federaal agentschap voor beroepsrisico’s.
Lode Godderis

Lode Godderis

Burn-out is tot heden niet erkend als beroepsziekte of werkgerelateerde aandoening. De plannen om burn-out te erkennen als werkgerelateerde aandoening blijven de gemoederen roeren door begripsverwarring. Een werkgerelateerde aandoening is geen beroepsziekte, er is een belangrijk verschil.

Beroepsziekten: werk is de oorzaak

Beroepsziekten loop je op door het uitoefenen van je beroep. De opgelopen gezondheidsschade wordt vergoed indien de werknemer kan bewijzen dat er oorzakelijk verband is tussen het werk en de ziekte of als de aandoening op de lijst van beroepsziekten staat. Voor asbest-kankers zoals mesothelioma is dit bijvoorbeeld duidelijk, gezien 90% van de mesothelioma veroorzaakt worden door asbest.

Werkgerelateerde ziekten: werk is een belangrijke factor

Werkgerelateerde ziekten zijn geen vergoedbare beroepsziekten, omdat het werk niet beschouwd wordt als de hoofdoorzaak van de ziekte. Je kan dus geen aanvraag tot schadeloosstelling indienen en vergoeding ontvangen. Een verpleegster kan bijvoorbeeld rugproblemen krijgen omdat zij regelmatig patiënten moet tillen, maar ook door het andere oorzaken zoals het beoefenen van sport, arthrose,…

De erkenning van burn-out als werkgerelateerde aandoening betekent dus niet dat werk dé enige oorzaak is, maar wel een belangrijke factor dat bijdraagt aan het verhogen van het risico. Burn-out is immers een werkgerelateerd syndroom gekenmerkt door emotionele uitputting in combinatie met cynisme en een gevoel van verminderde persoonlijke bekwaamheid. Het werk speelt dus een belangrijke rol. Maar naast werk zijn er nog andere belangrijke factoren die het risico op burn-out verhogen: zoals persoonlijkheidskenmerken (bvb. neuroticisme), werk-thuis balans in onevenwicht,…

Bovendien is er geen eenduidige diagnostische en voldoende transparante afbakening van wat burn-out precies is. Er is dus nog altijd geen consensus is over de manier waarop je burn-out vaststelt. In de beroepsverzekeringswereld zijn dit belangrijke beperkingen die de erkenning van burn-out als beroepsziekte in de weg staan. Dus verzekeringtechnisch is burn-out geen beroepsziekte op basis van de huidige criteria.

Erkenning biedt opties

Burn-out is wel een werkgerelateerde aandoening en dat is belangrijk. Als werknemer met burn-out kan je dan wel geen schadeloosstelling aanvragen bij Fedris (het Federaal agentschap voor beroepsrisico’s), maar het opent wel de deur naar gesubsidieerde preventie- en revalidatiesprogramma’s zoals die nu al bestaan voor rugproblemen. Deze rugprogramma’s zijn voor werknemers die fysiek zwaar werk doen en die arbeidsongeschikt zijn door lage rugpijn. De programma’s ondersteunen ergonomische maatregelen op het werk en de revalidatie van de werknemer.

Kortom, de erkenning van burn-out als werkgerelateerde aandoening is een belangrijke stap om het probleem op het werk aan te pakken.


  1. Vreest u niet dat zonder een eenduidige diagnostische en voldoende transparante afbakening van wat een burn-out precies is de deur wijd openstaat voor misbruik?

  2. Die erkenning zou ik graag gehad hebben. De aanloop naar mijn burn-out/bore-out heeft zo’n jaar of acht geduurd met almaar meer lichamelijke en later ook geestelijke klachten. Ik heb de scheve situatie op het werk (mismatch tussen mijn perfectionisme en persoonlijke drive om les te geven en die van mijn collega’s) meermaals aangekaart bij de directie, maar zij hadden er geen oren naar. Een jaar na de crash heb ik dan toch excuses gekregen maar toen was het te laat. Van erkenning, begeleiding of re-integratie heb ik nog altijd niets gezien. Twee jaar verder nu en thuis met volledige loopaanonderbreking.


Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s