Onze onderzoekers aan het woord over wetenschap binnen en buiten onze bureaus en labo’s.
DOOR DAVID FEYTONS. Jongeren die vaak de krant lezen, staan cynischer tegenover de politiek. Dat blijkt uit het onderzoek dat ik uitvoerde in het kader van mijn masterproef. De oorzaak ligt bij het feit dat Vlaamse journalisten met een steeds scherpere pen schrijven over de binnenlandse politiek. Maar het experiment wijst ook uit dat het cynisme zich niet vertaalt in hun stemgedrag. Lees verder
DOOR MANUEL SINTUBIN. Niet alleen de wijnstreek van California werd dit weekend getroffen door een aardbeving, ook onze eigen opgravingsite van Sagalassos in Turkije werd grondig dooreengeschud. Maar eindelijk wordt ook ons vermoeden bevestigd: door Sagalassos loopt een ‘actieve’ breuk, die ook in lang vervlogen tijden het leven in de antieke stad heeft getekend. Lees verder
DOOR KOEN VAN DESSEL. Elk jaar stuurt de Belgische regering 4500 militairen op vredesmissie naar het buitenland. De rol van het parlement is hierbij zeer beperkt. Uit mijn onderzoek blijkt dat meer parlementaire inspraak nodig is. Dat is alleen mogelijk als de wetgeving wordt aangepast én als parlementairen zelf hun verantwoordelijkheid nemen.
DOOR JUDITH WITTERS. Een belangrijke term om over de taalkundige situatie in België te spreken, is die van taalcontact of het samenleven van twee of meer verschillende talen in een regio. Doordat in België drie gemeenschappen en drie talen naast elkaar leven, kunnen we, op nationaal niveau, spreken van een taalcontactsituatie, maar ook binnen de gemeenschappen is er sprake van taalcontact. In Vlaanderen, Brussel buiten beschouwing gelaten, wonen naar schatting 200.000 Franstaligen. Ongeveer 3% van de Vlamingen heeft het Frans als moedertaal.
DOOR GIEL VAN DEN BROECK. Hoewel het aandeel hernieuwbare energie en elektrische wagens in de lift zit, is het huidige elektriciteitsnet daarop niet voorzien. Technici denken dan ook grondig na over hoe het anders en efficiënter kan. Een aanbeveling: gebruik meer gelijkspanning in plaats van wisselspanning in het distributienet.
DOOR MANUEL SINTUBIN. Meer en meer duiken er in de media spectaculaire wetenschappelijke ontdekkingen op, duidelijk georkestreerd door de spindoctors van toptijdschriften en onderzoeksinstellingen. Enige achterdocht is dan ook aan de orde … wat doorgaans bevestigd wordt bij lectuur van het eigenlijke wetenschappelijke artikel. Door deze inhoudsloze scoops gaat de media voorbij aan de echte wetenschap … misschien minder spectaculair maar wel relevant.
DOOR BIEKE ZAMAN. De eerste echo, vuile en lachende babysmoeltjes, vragen en opmerkingen over zieke kinderen of slechte nachten, allemaal ijverig gedeeld op online platformen. Men noemt dat ‘sharenting’, een samentrekking van parents en sharing. Het verwijst naar ouders die het hele doen en laten van hun kinderen op het internet delen. Maar waarom doen ouders dit, ook al zijn ze zich bewust van de mogelijke risico’s? Het is geen schreeuw om aandacht of opschepperij, maar heeft alles te maken met welgekomen steun en informatie van familie, vrienden of andere mama’s.
BY PIETER THYSSEN. Imagine a world without traffic jams or airport security lines. A world where you could have a morning cup of (Arabica) coffee in Paris, an afternoon walk in the Brazilian rainforest, and a dinner on top of an Egyptian pyramid. Now wouldn’t that be cool? Well, all you’d need is a teleportation device such that, at the flick of a switch, you could beam yourself across space to whatever destination you’d like, without physically crossing the space in between.
DOOR TIM SMITS, SOPHIE LIEKENS EN VEERLE FOULON. Bekende koppen zoals Selah Sue en Sergio Herman hebben de voorbije weken in de media getuigd over hun depressie. Die bekentenissen zijn belangrijk omdat ze het stigma rond depressie kunnen doorbreken. Een stigma dat niet alleen leeft bij de ‘gewone man’ maar ook bij artsen en apothekers en zo een negatief effect heeft op de zorgverlening.
DOOR SAM DE SCHUTTER. “Verboden de zwarten eten te geven, ze worden gevoed.” Dat stond in 1897 te lezen op een bordje in het park van Tervuren. In het kader van de wereldtentoonstelling werden daar niet minder dan 267 Congolezen geëxposeerd. Meer dan honderd jaar later zijn er nog steeds sporen van deze menselijke dierentuin terug te vinden: aan de noordermuur van de kerk van Tervuren bevinden zich de graven van zeven Congolezen die hun verblijf in België niet overleefden. Het zijn materiële symbolen van een pijnlijk verleden dat nog steeds niet verwerkt is.
KU Leuven blogt 